هوا از تو نفس از من بهار از تو سبد از من يك لقمه نون عشق از تو، تپيدن هاي دل از من...

یه سوی این قصه منم

بسته به هم وجود ما

تو بشکنی من میشکنم

از انسانها غمی به دل نگیر؛ زیرا خود نیز غمگین اند؛

با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شك دارند؛

پس دوستشان بدار اگر چه دوستت نداشته باشند...!

آنها که به سـر در طـلب کعبه دویـدند

چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند

رفتـنــد در آن خــانه بیــابـنـد خـدا را

بســیـار بجســتـند خــدا را و نـدیـدنـد

چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف

نــاگــاه نـدایـی هـم از آن خانه شـنیدند

کی خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ

آن خــانـه پرسـتـیـد که پاکان طـلـبیـدند

روي آن شيشه تبدار تو را " ها " کردم                اسم زيباي تو را با نفسم جا کردم

حرف با برف زدم سوززمستاني را                        با بخار نفسم وصل به گرما کردم

شيشه بد جور دلش ابري و باراني شد                 شيشه را يک شبه تبديل به دريا کردم

عرق سردي به پيشاني آن شيشه نشست               تا به اميد ورود تو دهان وا کردم

در هواي نفسم گم شده بودي اي عشق                با سرانگشت تو را گشتم و پيدا کردم

با سرانگشت کشيدم به دلش عکس تو را              عکس زيباي تو را سير تماشا کردم

و به عشق تو فرآيند تنفس را هم                          جذب اکسيژن چشمان تو معنا کردم

باز با بازدمي اسم تو بر شيشه نشست                   من دمم را به اميد تو مسيحا کردم

پنجره دفترم امروز شد و شيشه غزل                    و من امروز براين شيشه تو را " ها " کردم

آن قدر آه کشيدم که تو اين شعر شدي                    جاي هر واژه ، نفس پشت نفس جا کردم

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا امد، خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد خار رنجيد ولي هيچ نگفت... ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود ، دستي بي رحمي آمد نزديک، گل سراسيمه ز وحشت افسرد.. ليک آن خار در آن دست خزيد وگل از مرگ رهيد ..صبح فردا که رسيد خار با شبنمي از خواب پريد گل صميمانه به او گفت :

سلام 

می نویسم که تن من بعد رفتنت تکیده

هر چی اشک بوده تو دنیا روی عکس تو چکیده

نازنین بابای خوبم اونجا حالتون که بد نیست ؟

غصه با این همه سایه خونتون رو که بلد نیست ؟

ولی از وقتی که رفتی حال من خیلی خرابه

قصه ندیدن تو قصه تشنه وآبه

من بلور اشک خیسم که تنم رو گونه هامه

اسمه تو گوشه لبهام مرحم زخمه صدامه

گفته بودی که می مونم تا که از سفر بیایی

اومدم اما نبودی نازنین من کجایی

بابا جون تو اسمونها آدمهاش چجوری هستن ؟

راسته که بی غم و غصه روی ابرها نشستن ؟

مادر اینجا لب ایون با غم و عصه نشسته

کاشکی بودی تا می دیدی که چطور دلش شکسته

یه سلام خالصانه بچه ها واسه تو دارن

چند تا بوسه هم گذاشتن که برات هدیه بیارن

نازنین بابای خوبم دله من واست هلاکه

کاش ببینمت دوباره حیف که خونت زیر خاکه

در جواب نا مه بنویس که یه شب میایی به خوابم

یا که تا روز قیامت واسه دیدنت بخوابم

روزگارتون چه جوراست اونجا هم دلواپسی هست ؟

واسه پاک کردن اشکات توی آسمون کسی هست

اگه نیست که من بمیرم تب دستات رو بگیرم

همدم خستگیهات شم بگم از زندگی سیرم

تو کدوم حادثه می شه پرسه زد توی نگاهت

از کدوم پنجره میشه رفت و شد غبار راهت

یه سبد بغض غریبی گوشه نامه گذاشتم

هدیه من همینه چیزی جر گریه  نداشتم

می شینم شاید یه روزی برسه جواب نامت

واسه من فرقی نداره حالا باشه تا قیامت

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است

گفتمش چون می کشی تصویر مردان خدا ... تک درختی در بیابان یکه و تنها کشید

گفتمش نامردمان این زمان را نقش کن ... عکس یک خنجرزپشت سر پی مولا کشید

گفتمش راهی بکش کان ره رساند مقصدم ... راه عشق و عاشقی و مستی ونجوا کشید

گفتمش تصویری از لیلی ومجنون رابکش ... عکس حیدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س)کشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن ... در بیابان بلا، تصویر یک سقا کشید

گفتمش از غربت ومظلومی ومحنت بکش ... فکر کرد و چهار قبر خاکی از طه کشید

گفتمش سختی ودرد وآه گشته حاصلم ... گریه کردآهی کشید وزینب کبری(س) کشید

گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیق ... عکس مهدی(عج) راکشید و به چه بس زیبا کشید

گفتمش ترسیم کن تصویری از روی حسین(ع) ... گفت این یک را بباید خالق یکتا کشید

بيا تا باورت گردد که بي تو کمتر از خاکم ولي با تو به افلاکم....

 تو را به اندازه تمامي ديروزها و امروزها و فرداهاي نيامده دوست دارم اما تو مرا به اندازه ثانيه هاي تلف شده عمرت - چقدر سخته دلت بخواد که دوباره سرت رو به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش تمام وجودت له شده...

فريب  وعدهايت  را  ندانستم  ولي اكنون به ياد وعده هاي  تو ميان  گريه  ميخندم

بروديگركه دل ازغم رهاكردم خداحافظ خداحافظ كه ديگربرنميگردم  كه ديگربرنميگردم